من یک زنم
...زنی تشنه عشق و بوسه و زندگی
Thursday, May 22, 2008
توی فرودگاه که بغلش کردم و بوسیدمش، انگار از طرف تن تو رد شده بود و بوی تو رو میداد. نمی دونم دلم برای تو اینقدر تنگ شده بود یا برای او. من رو برانداز کرد و خیره توی چشم هام خندید. با خودم فکر کردم اگر پدرت بود بیشتر به تو شباهت داشت و من تو رو توی نگاه او میدیدم. این زن با خودش موج مخصوصی رو آورده بود مثل فرکانس رادیو، که با موجهای ناشناسش، عجیب با من همخوانی می کرد.
پرسید دوست پسرم کجاست و من نگفتم که بیرونش کردم این دو سه روز رو. نتونستم بگم نمی خواستم توی خلوت خودم و اسم تو، راهش بدم. گفتم رفته سفر و نگفتم وقتی به زور داشتم می فرستادم خونه دوستش، بد اخلاق شد و خداحافظی نکرد! به جهنم. همه اینها به جهنم. مهم اینه که این زن نشسته روبروی من و حتما اسم تو رو به زبان میاره و از تو میگه.
بلند شد آبی به سر و صورتش بزنه. کیف آرایشش رو هم با خودش برد تا مبادا من او رو بدون رنگ و پودر ببینم. توی این چند سال تا اونجایی که یادمه کسی تا حالا مادرت رو بدون آرایش ندیده، چقدر خوب که اینهمه حوصله داره و ذوق زیبا شدن و زیبا ماندن. چقدر خوب که میتونه با اون لبهای صورتی براقش از تو حرف بزنه و تعریف کنه آبشار نیاگارا چه ابهتی داره و شاید خدا رو چه دیدی، بدون اینکه من خواهش کنم، عکس هایی از تو نشون بده و باز شاید شانس من بود و تو مخصوصا برای من عکسی فرستاده باشی.
سر میز شام بی اشتها تر از همیشه غذام رو سبک سنگین میکنم و به سوالاتی که از من می پرسه جواب میدم و منتظر میمونم تا حرفی از تو بشه.
بی جراتم، ترسوام، بدبختم. نگاهش میکنم که چطور دود سیگارش رو بیرون میده و به آسمون خیره میشه. چای اش سرد شده و قلب من هم. چقدر غمگینه این غروب وقتی آدم پی می بره که عرضه هیچ کاری رو نداره. آرام آرام سرش رو به من بر میگردونه و بدون مقدمه میپرسه: "چرا هستی؟ چرا با خودتون اینکار رو کردین؟" و من تازه یادم میاد از وقتی بغلش کردم و بوسیدمش و دست روی موهای قهوه ای بلندش کشیدم، دلم می خواسته زار بزنم و یادم نبوده و این فراموشی رو جبران میکنم، با صدای بلند و نه از او خجالت می کشم و نه از خودم. می پرسم: نگفته چرا؟ و انگار نمی تونم اسمت رو به زبون بیارم. شاید اسم توی دینای ذهن من، اسمی ممنوع شده که من نمی تونم جمله ی سوالی با اسم تو بسازم. در جوابم سری تکون میده و ساکت می مونه و این سکوت...نمی دونم چه اسمی داره.
از من میپرسه که آیا خوشم؟ و من میگم که هستم و دورغ میگم و می گم که زندگی بد نیست و خوب، انتخاب خودمون بوده و می گم که برای رد زندگی رو گم کردن، برای رد درد رو پاک کردن و برای اثبات بودن، میرم پرش با چتر رو یاد بگیرم و اینکه زمین از اون بالا چه شکلیه و تصمیمات آدمها چقدر توی اون ارتفاع احمقانه به نظر میاد و چقدر همه چیز سطحی میشه وقتی اون بالا به هیچی بندی و توی گوشهات فقط صدای باد رو میشنوی و بعد میگم که توی خواب دیدم که یک بار از هواپیما پریدم و بدون چتر یهو پر زدم و مثل پرنده بالا و بالاتر رفتم. اما نمی گم که تو همراهم بودی و نمی گم که تو رو یک دفعه توی ابرها گم کردم و جیغ زدم و بیدار شدم.
قسمم میده مواظب خودم باشم و من بهش قول میدم که باشم. مینشینیم توی اتاق و من باز هم امیدهای واهی دارم و او هم از همه این امیدها بی خبر. نه از عکس حرف میزنه و نه چیز دیگه. از دوست پسرم هم میپرسه و عکسش رو با دقت معاینه می کنه و گمونم توی ذهنش قیافه او رو داره با تو مقایسه می کنه و من دلم داره پاره میشه و می خوام بگم این کار رو نکن، میخوام بگم...چیزی نمی خوام بگم. میگذارم نگاهش کنه و بعد به من لبخند بزنه و بگه چقدر بامزه اس و سیگار دیگه ای روشن کنه و یادش بیاد که نباید توی خونه سیگار بکشه و هول هول بیرون بره و من این رو به حساب عصبانیتش بذارم و توی دلم آرزو کنم کاش تو اینجا بودی.
12 Comments:
Anonymous Anonymous said...
ei kash midoonestam chera az ham joda shodin... :-)

Anonymous Parizaad Majd said...
vaghti in post ro mikhoondam, daghighan yaade zamaani oftaadam ke dastam ro gozaashte boodam rooye monitor va soorati ro lams mikardam ke dige be man moteallegh nabood va nist, va man hattaa jor'ate save kardane aksesham nadaaram... man ham Khosham! vali chejoori nemidoonam!

Anonymous Golnar said...
why? Why and agin why. why you didn't say something. You may never ever have this opportunity agin.I want to scream. Time never comes back. What happened? Why you two decide to leave each other? I am curious,please please tell me!

Anonymous نازنين said...
واقعا چرا اينكار و با خودتون و كردين؟

Anonymous nadia said...
I think you are terribly wrong!when you still love him this much, why dont you try to make up your relationship. Put your pride aside and try again. His mother may be able to help you. Your unreasonable pride will break you down.

Anonymous shabnam said...
سلام هستی :) چند روزه که وبلاگ تو رو پیدا کردم و دیوانه بار و تند تند همه نوشته هات رو خوندم و بینهایت لذت بردم از این نوشته هایی که واقعا اینقدر برام واقعی هستند که انگار خودم نوشتمشون .فقط خواستم بگم عالی قلمت عالی است و من هر روز میام سایتت شاید یه لذت شیرین ،مثل خوردن یه قهوه داغ تو زمستون ، منتظرم باشه و تو مطلب جدید گذلشته باشی.موفق باشی و همیشه بنویسی مخصوصا از شادی هات

Anonymous Neda said...
salaam Hasti jan,
manam modathast ke neveshtehat ro mikhoonam .. az ghadimha ke shad boodi ta alan .. ajib delam migireh vaghti mibinam digeh delet shad nist .. harfat va ranjet baram ashnast .. doost daram ke ye roozeh na kheili door biam va bebinam ke dobareh shad shodi .. har joor ke barat behtareh ... barat energy mosbat mifrestam .. be omideh roozhaye behtar

Anonymous اینانا said...
نتونست ام جلوی خودم رو بگیرم....با احساست حال کردم

Anonymous rahaaa said...
نمی دونم هستی جان
زمان رفتنش هر چی نزدیک تر میشه
قلبم تندتر میزنه


لحظه ای براش نگرانم و لحظه دیگه خوشحال
فقط میدونم که این حس رو تا به حال تجربه نکردم


www.upbaby.blogfa.com

Anonymous حسین said...
va eshgh, tanhaa eshgh,
sedaaye faaseleh haast/
sedaaye faaseleh haa,ee ke mesl e noghreh tamizand va baa shenidan e yek hich, mishavand keder...

Anonymous leila said...
kash az in forsat estefade koni. nemidoonam vali kash mishod baz besazi ba komake kasi ke har 2toon ro doost dare in dafe agar bargasht bargardi dige fekr nakonam be sadegi hame chi kharab she , kash betooni sai koni!bebakhsh ke man aslan nemitoonam be nafare 2vomi ke too zendegit oomade fekr konam va in zalemanast.

Anonymous مارال said...
هستي جان اين نوشته ات انقدر شخصي بود كه چيزي راجه بهش نمي تونم بگم. اما باز هم مثل هميشه تصوير عرياني از روزگار و احساست بود. اين عرياني و بي تكلفي نوشتههايت را دوست دارم.
خوش و پيروز باشي.

Links to this post:
Create a Link